Organy i instytucje polityki społecznej UE cz. 2

W 1990 r. Komisja rozpoczęła współpracę z korespondentami krajowymi w ramach systemu wzajemnego informowania o ochronie socjalnej (MISSOC).

On został stworzony, aby stale wymieniać informacje na temat ochrony socjalnej między państwami członkowskimi UE.

MISSOC stał się centralną bazą danych dla agencji rządowych, użytkowników profesjonalnych i obywateli Europy, dostarczającą aktualnych informacji na temat ustawodawstwa dotyczącego ochrony socjalnej, świadczeń i warunków we wszystkich krajach uczestniczących. Pozwala użytkownikom znaleźć opisowe informacje o danym kraju, a także daje możliwość porównania i analizy kilku systemów zabezpieczenia społecznego.
 
Praca w Parlamencie Europejskim odbywa się na posiedzeniach plenarnych i w komisjach. Z ponad 20 komitetów zajmujących się wszystkimi ważnymi kwestiami:
- Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych
- Komisja Edukacji i Kultury
- Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego
- Zdrowia i Bezpieczeństwa Żywności
- Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia
- Komitet Rozwoju Regionalnego (posiada kompetencje w zakresie polityki UE).

Oprócz wyżej wymienionych instytucji istnieje wiele organizacji (agencji) zajmujących się konkretnymi kwestiami publicznymi, które są ważne z punktu widzenia UE. Są one organizacyjnie niezależne od instytucji edukacyjnych, w tym powyżej.
- Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (2008)
- Europejski Fundusz na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (1975)
- Europejska Agencja Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy (1996)
- Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (1975
- Europejska Fundacja Kształcenia (1990)
 
Są reprezentowane przez strony w dialogu społecznym, to znaczy między europejskimi organizacjami pracowników i pracodawców. Trójstronny lub dwustronny dialog partnerów społecznych i konsultacje w sprawie nowych inicjatyw UE zawierają podstawy Traktatu (art. 154 i 155 Traktatu o funkcjonowaniu UE). Nie wymienia się tam konkretnych organizacji , ale niektóre z nich zostały uznane za reprezentatywne i ich przede wszystkim dotyczy europejski dialog społeczny oraz europejskie umowy zbiorowe
 
Wśród organizacji pracowników zaangażowanych we wdrażanie tej umowy należy Europejska Konfederacja Związków Zawodowych (ETUC), utworzona w 1973 r., która obecnie skupia 85 członków związków z 36 krajów UE, w tym spoza UE.
 
Stronę pracodawców reprezentuje Business Europe (wcześniej Związek Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców Konfederacji Europejskiej, UNICE). Zrzesza 41 organizacji z 35 krajów UE. Trzecią organizacją wielosektorową uznaną przez UE za przedstawiciela jest Europejskie Centrum Przedsiębiorstw z Partycypacją Społeczną i Przedsiębiorstwami Interesu Ogólnego (tłumaczone również jako Europejska Organizacja Pracodawców Sektora Publicznego, CEEP).
 
W obszarze polityki społecznej ważne są także Europejska Sieć Przeciwdziałania Ubóstwu (EAPN) i Platforma Społeczna (SP). EAPN obecnie zrzesza 29 sieci krajowych społecznych organizacji pozarządowych i 18 organizacji europejskich, w tym:
- ATD Czwarty Świat
- Europejska Federacja Dzieci Ulicy (EFSC)
- Europejska Federacja Narodowych Organizacji Bezdomnych (FEANTSA)
- Europejska platforma dla osób starszych (AGE)
- Platforma międzynarodowej współpracy niezarejestrowanych migrantów (PICUM)
- Platforma Społeczna (SP), która zrzesza 47 europejskich organizacji pozarządowych, którzy działąją w dziedzinie integracji społecznej

Wiele organizacji należących do EAPN są członkami SP, ale obejmują one również:
 - Europejskie Forum Osób Niepełnosprawnych (EDF)
 - Europejska Rada Organizacji Pozarządowych (CEDAG)
 - Komitet ds. Europejskiej Współpracy Mieszkalnictwa Społecznego (CECODHAS)
 - Europejskie Lobby Kobiet (EWL)

Zatem SP stanowi szerszy obszar działań na rzecz integracji społecznej w porównaniu do EAPN.
 
Podział władzy w sferze społecznej między instytucjami UE pozwala zatem stwierdzić, że obecnie w UE istnieje rozwinięta infrastruktura społeczna, zobowiązująca wszystkie instytucje UE do zajmowania się kwestiami społecznymi w takim czy innym stopniu, a także do uczestnictwa w budowaniu jednolitej przestrzeni społecznej, które jest jednym z najważniejszych zadań UE w sferze polityki społecznej.